וואס אן אמת איז דער פורום באשטימט פאר ביזנעס אנגעלעגנהייטן בלבד, אבער היות כ'האב געהאט די זכיה אז אין די היינטיגע ענווייראמענט ווי טפשות און איגנאראנץ ווידמעט אומבאגרעניצט בעיר ובשדה ותחת כל עץ רענן, האב'עך ב"ה געטראפן דא א הייפעלע בעלי דעת, שפיר איך אז כ'מוז זיך דא אויסגעבן את אשר בלבבי.
די נושא נעמליך, איז, דאס וואס בלוטיגט יעדן אין הארצן בנוגע די בשורה רעה וואס מיר האבן געהערט היינט צופריה איבער די שוידערליכע אומקום פין הילד לייב קלעצקי ע"ה, די געשיכטע פאר זיך האט לעת עתה מער פראגעס ווי ענטפערס און עס איז נישט דאס פלאץ דא אריינצוגיין דערין. איך וועל זיך קאנצעטרירן איבער די למעשה'דיגע לעקציעס וואס מיר קענען ארויסנעמען דערפון.
צו אלעם ערשט, ווי פארשטענדליך, איז תשובה ותיקון המעשים. נו, אויף דעם ברויך מען דאך מיר נישט האבן, יעדער ווייסט נגעי לבבו, און ווער נישט זאל מוחל זיין מברר זיין ווי שנעלער, איך בין זיך מתנדב צו העלפן ווער אימער עס נויטיגט זיך אין הילף צו אידענטיפיצירן זיינע שוואכע פונקטן....
איך וויל דן זיין אויפ'ן חלק ההשתדלות, אלץ א טאטע וואס שיקט ב"ה יעדן טאג עטליכע קינדער אין חדר, גאס, פארק, גראסערי, ביהמ"ד וכו', וואס זענען די למעשה'דיגע לעקציעס וואס מען ברויך פון דא ארויסנעמען?
למען האמת וועל איך אייך מיטטיילן אז די גאנצע נושא איז ביי מיר לכאורה נאר הילכתא למשיחא, ווארום מען האט מיר שוין איינגעמאלדן היינט אין שטוב אז מהיום והלאה וועט מען מער נישט שיקן די קינדער אליין קיין ד' אמות... די פראגע איז אבער צו האלט דאס אויס אין פרינציפ, און יושר, ועל כולם אין פראקטיק.
צו שמעלער מאכן די פראגע, וועל איך עס מנסח זיין ווי פאלגענד: ביי וועלכן עלטער, און אויף וועלכן אופן, מעג מען און מען דארף אנהייבן געבן פרייהייט פאר קינדער?
טאמער איז דער דיון פון וועלכן עלטער א קינד איז שוין פעהיג און רייף אהיימצושפאצירן עטליכע באקאנטע היימישע געסלעך, איז דער ענטפער זייער קלאר: א אכט - ניין יעריג קינד איז בהחלט קעיפעבל פאר אזא שפאציר.
עס איך אויך קלאר אז קיינער וואס טרעפט אן אזא קינד אינמיטן גאס, האט נישט די רעכטן נישט עפ"י דין תורה, און נישט עפ"י דינא דמלכותא אים אנצורירן כמלוא נימא.
פון די אנדערע זייט איז אבער אויך זייער קלאר אז עס זענען דא אזוינע וואס רעכענען זיך נישט מיט אונזער לאגיק, און נישט קיין נפק"מ צו איר האט געטוהן א אויסגעהאלטענע שריט מיט'ן לאזן אייער קינד גיין אליין אדער נישט, זענען זיי ליידער דא אויף דאס ארגסטע.
אלא מאי, מיר וועלן אייך נאכגעבן, אז מען טאר נישט לאזן א קינד גיין אליין אין אזא יונגן עלטער. אבער וואס טוט זיך מיט א צעהן יעריג יונגל, וואלט ער זיך דען יא געקענט פארטיידיגן אין אזא פאל? מסתמא אויך נישט. און א צוועלף יעריג'ס? אויך נישט זיכער.
אשר על כן, טאמער ווילט איר וועגן דעם בויען מסקנות אז מען לאזט נישט קיין קינדער גיין אויף די גאס, און מען גיבט זיי נישט די מינדענסטע אומאפהענגיקייט, ביז ווילאנג זיי זענען פיזיש און גייסטיש גרייט צו קאנפראנטירן שלעכטס, דאן וועלן מיר האבן חלילה א געדעמעזדשטע סאסייעטי וואס האט נישט באקומען די געלעגנהייט זיך צו שטעלן אויף די איייגענע פיס.
איינער פין עלטערן'ס עיקר ריספאנסיביליטיס איז, אוועקצושטעלן די קינדער אלץ געזונטע אומאפהענגיקע מענטשן, וואס קענען זיך אליינס זארגן פאר זייער וואילזיין, און דאס איז א לאנג דויערנדער פראצעס וואס בויעט זיך אויס צוביסלעך דורכ'ן באקומען מער און מער אומאפהענגיקייט במשך די קינדערישע יארן.
און אדאתאן להכי, לאמיר עס פעיסן: ערוואקסענע קענען זיך אויך נישט תמיד א עצה געבן מיט רויבער, מערדער, און באוואפנטע גענגסטערס. שלעכטס איז א אומאפטיילבארע באשטאנדטייל פין סאסייעטי, און ליידער איז צופיל מאל ידם על העליונה.
צו דעם קומען צו נאך צוויי פאקטארן וואס מאכן כמעט אוממעגליך אזא סארט שטייפע קאנטראל פון עלטערן אויף קינדער 1) פון איין זייט איז אזא שטרענגע אומאויפהערבארע קאנטראל אויף קינדער, פראקטיש אוממעגליך אויסצופירן פאר א קינדער געבענטשטע פאמיליע בליע"ה.
2) ומאידך גיסא, זענען נאך אלץ די סארט אומגליקן אן עקסטרעמע מינדערהייט ב"ה. איך מיין אז ביי אונזער עולם איז דאס די ערשטע פון דעם סארט, זייט מיר זענען אין אמעריקע. (קארעקט מי איף איי עם ראנג)
מיין החלטה איז אלזא, (פארשטייט זיך אן צו נעמען אחריות אויף קיינעם) אזזוי ווי חז"ל זאגן 'עולם כמנהגו נוהג, ושוטים שקלקלו עתידים ליתן את הדין' מען קען נישט און מען טאר נישט זיך פארביטערן דאס לעבן, במקום ווי עס איז דא א כמעט נישט עקזיסטירנדע חשש סכנה. אויב כפי המקום והזמן קוקט אויס ווי א שכל'דיגע זאך צו געטרויען דעם קינד מיט א שפאציר אין גראסערי ברויך מען זיך נישט אפהאלטן דערפון, ושומר פתאים ה'.
ובכן, אננעמענדיג אז לייבי ע"ה'ס עלטערן האבן געטוהן א הונדערט פארצענטיגע אויסעהאלטענע שריט מיט'ן ערלויבן אים אליין אהיימשפאצירן פון חדר. לאמיר טראכטן וועלכע פרט פון די מעשה וואלט מען ווען געקענט טוישן, כדי צו פארמיידן דעם אומגליק? (פארשטייט זיך אז מיר רעדן אויף לעתיד, ווייל את שנעשה בגזירת הבורא ב"ה אין להשיב, און עס איז אודאי געווען באשערט פון הימל און א פארבארגענע טובה וואס מיר קענען נישט משיג זיין)
לדעתי, אלמלי העט מען ווען אויסגעלערנט דאס קינד וויאזוי צוהאנדלען אין פאל פין א עמערזשענסי וואלט עס נישט צוגעקומען דערצו.
וויאזוי האנדלט מען אין פאל פון עמערזשענסי?
איך מיין אז צו אלעם ערשטן דארפן קינדער קענען זייער היים טעלעפאן נומער, און עלטערן דארפן אלץ האבן אויסשטאפירט דאס קינד מיט א קוואדער אדער פופציג סענט צו קענען מאכן א פאון קאל אין פאל פין אן עמערשענסי.(ברם יזכרו לטוב מיינע חשוב'ע עלטערן הי"ו וואס פלעגן מיר אלץ מיטגעבן א קוואדער אין טאש צו קענען אהיימרופן אין פאל פין עמערשדענסי) אלמלי לייבי וואלט זיך ווען געקענט פארבינדן מיט 'עניבאדי' בשעת'ן בלאנדשענען וואלט זיך די מעשה אויסגעלאזט גאר אנדערש.
והשנית, נישט אלץ האט א קינד א קוואדער וכדומה, ברויך מען אויסצולערנען קינדער אז אין יעדן פאל ווען זיי שפירן זיך נישט סעיף זאלן זיי אויפהייבן א פאבליק פאון און דיילן 911!! מיר האבן א איינגעגעסענע שרעק פין די באהערדע, און עס איז אפילו א בארעכטיגטע. אבער ווען לייבי וואלט ווען דינסטאג נאכמיטאג געקאלט 911 פאר הילף, אנשטאט אפשטעלן דעם מאנסטער פאר דירעקציעס, וואלטן אפשר זיינע עלטערן געהאט אויסצושטיין צרות צרורות פין די סאושעל וואורקערס, נאכפאלגנדיג מיט געריכטליכע קלאגעס פאר די קומענדיגע יאר צייט, אבער דאס קינד וואלט נאך ווען געווען בתוכינו.
און איך בין נאכאמאל מדגיש אז איך נוץ לייבי'ן פאר אילוסטרעיטינג פוירפעסעס אונלי, לייבי האט ליידער געדארפט אוועקגיין פין דער וועלט אויף א ברוטאלן טראגישן אופן, און עס וואלט פאסירט סיי וויאזוי מיר וואלטן נאר געדרייט דעם בילד, נסתרים דרכי ה', הצור תמים פעלו וכל דרכיו משפט, א-ל אמונה ואין עול צדיק וישר הוא.
די נושא נעמליך, איז, דאס וואס בלוטיגט יעדן אין הארצן בנוגע די בשורה רעה וואס מיר האבן געהערט היינט צופריה איבער די שוידערליכע אומקום פין הילד לייב קלעצקי ע"ה, די געשיכטע פאר זיך האט לעת עתה מער פראגעס ווי ענטפערס און עס איז נישט דאס פלאץ דא אריינצוגיין דערין. איך וועל זיך קאנצעטרירן איבער די למעשה'דיגע לעקציעס וואס מיר קענען ארויסנעמען דערפון.
צו אלעם ערשט, ווי פארשטענדליך, איז תשובה ותיקון המעשים. נו, אויף דעם ברויך מען דאך מיר נישט האבן, יעדער ווייסט נגעי לבבו, און ווער נישט זאל מוחל זיין מברר זיין ווי שנעלער, איך בין זיך מתנדב צו העלפן ווער אימער עס נויטיגט זיך אין הילף צו אידענטיפיצירן זיינע שוואכע פונקטן....
איך וויל דן זיין אויפ'ן חלק ההשתדלות, אלץ א טאטע וואס שיקט ב"ה יעדן טאג עטליכע קינדער אין חדר, גאס, פארק, גראסערי, ביהמ"ד וכו', וואס זענען די למעשה'דיגע לעקציעס וואס מען ברויך פון דא ארויסנעמען?
למען האמת וועל איך אייך מיטטיילן אז די גאנצע נושא איז ביי מיר לכאורה נאר הילכתא למשיחא, ווארום מען האט מיר שוין איינגעמאלדן היינט אין שטוב אז מהיום והלאה וועט מען מער נישט שיקן די קינדער אליין קיין ד' אמות... די פראגע איז אבער צו האלט דאס אויס אין פרינציפ, און יושר, ועל כולם אין פראקטיק.
צו שמעלער מאכן די פראגע, וועל איך עס מנסח זיין ווי פאלגענד: ביי וועלכן עלטער, און אויף וועלכן אופן, מעג מען און מען דארף אנהייבן געבן פרייהייט פאר קינדער?
טאמער איז דער דיון פון וועלכן עלטער א קינד איז שוין פעהיג און רייף אהיימצושפאצירן עטליכע באקאנטע היימישע געסלעך, איז דער ענטפער זייער קלאר: א אכט - ניין יעריג קינד איז בהחלט קעיפעבל פאר אזא שפאציר.
עס איך אויך קלאר אז קיינער וואס טרעפט אן אזא קינד אינמיטן גאס, האט נישט די רעכטן נישט עפ"י דין תורה, און נישט עפ"י דינא דמלכותא אים אנצורירן כמלוא נימא.
פון די אנדערע זייט איז אבער אויך זייער קלאר אז עס זענען דא אזוינע וואס רעכענען זיך נישט מיט אונזער לאגיק, און נישט קיין נפק"מ צו איר האט געטוהן א אויסגעהאלטענע שריט מיט'ן לאזן אייער קינד גיין אליין אדער נישט, זענען זיי ליידער דא אויף דאס ארגסטע.
אלא מאי, מיר וועלן אייך נאכגעבן, אז מען טאר נישט לאזן א קינד גיין אליין אין אזא יונגן עלטער. אבער וואס טוט זיך מיט א צעהן יעריג יונגל, וואלט ער זיך דען יא געקענט פארטיידיגן אין אזא פאל? מסתמא אויך נישט. און א צוועלף יעריג'ס? אויך נישט זיכער.
אשר על כן, טאמער ווילט איר וועגן דעם בויען מסקנות אז מען לאזט נישט קיין קינדער גיין אויף די גאס, און מען גיבט זיי נישט די מינדענסטע אומאפהענגיקייט, ביז ווילאנג זיי זענען פיזיש און גייסטיש גרייט צו קאנפראנטירן שלעכטס, דאן וועלן מיר האבן חלילה א געדעמעזדשטע סאסייעטי וואס האט נישט באקומען די געלעגנהייט זיך צו שטעלן אויף די איייגענע פיס.
איינער פין עלטערן'ס עיקר ריספאנסיביליטיס איז, אוועקצושטעלן די קינדער אלץ געזונטע אומאפהענגיקע מענטשן, וואס קענען זיך אליינס זארגן פאר זייער וואילזיין, און דאס איז א לאנג דויערנדער פראצעס וואס בויעט זיך אויס צוביסלעך דורכ'ן באקומען מער און מער אומאפהענגיקייט במשך די קינדערישע יארן.
און אדאתאן להכי, לאמיר עס פעיסן: ערוואקסענע קענען זיך אויך נישט תמיד א עצה געבן מיט רויבער, מערדער, און באוואפנטע גענגסטערס. שלעכטס איז א אומאפטיילבארע באשטאנדטייל פין סאסייעטי, און ליידער איז צופיל מאל ידם על העליונה.
צו דעם קומען צו נאך צוויי פאקטארן וואס מאכן כמעט אוממעגליך אזא סארט שטייפע קאנטראל פון עלטערן אויף קינדער 1) פון איין זייט איז אזא שטרענגע אומאויפהערבארע קאנטראל אויף קינדער, פראקטיש אוממעגליך אויסצופירן פאר א קינדער געבענטשטע פאמיליע בליע"ה.
2) ומאידך גיסא, זענען נאך אלץ די סארט אומגליקן אן עקסטרעמע מינדערהייט ב"ה. איך מיין אז ביי אונזער עולם איז דאס די ערשטע פון דעם סארט, זייט מיר זענען אין אמעריקע. (קארעקט מי איף איי עם ראנג)
מיין החלטה איז אלזא, (פארשטייט זיך אן צו נעמען אחריות אויף קיינעם) אזזוי ווי חז"ל זאגן 'עולם כמנהגו נוהג, ושוטים שקלקלו עתידים ליתן את הדין' מען קען נישט און מען טאר נישט זיך פארביטערן דאס לעבן, במקום ווי עס איז דא א כמעט נישט עקזיסטירנדע חשש סכנה. אויב כפי המקום והזמן קוקט אויס ווי א שכל'דיגע זאך צו געטרויען דעם קינד מיט א שפאציר אין גראסערי ברויך מען זיך נישט אפהאלטן דערפון, ושומר פתאים ה'.
ובכן, אננעמענדיג אז לייבי ע"ה'ס עלטערן האבן געטוהן א הונדערט פארצענטיגע אויסעהאלטענע שריט מיט'ן ערלויבן אים אליין אהיימשפאצירן פון חדר. לאמיר טראכטן וועלכע פרט פון די מעשה וואלט מען ווען געקענט טוישן, כדי צו פארמיידן דעם אומגליק? (פארשטייט זיך אז מיר רעדן אויף לעתיד, ווייל את שנעשה בגזירת הבורא ב"ה אין להשיב, און עס איז אודאי געווען באשערט פון הימל און א פארבארגענע טובה וואס מיר קענען נישט משיג זיין)
לדעתי, אלמלי העט מען ווען אויסגעלערנט דאס קינד וויאזוי צוהאנדלען אין פאל פין א עמערזשענסי וואלט עס נישט צוגעקומען דערצו.
וויאזוי האנדלט מען אין פאל פון עמערזשענסי?
איך מיין אז צו אלעם ערשטן דארפן קינדער קענען זייער היים טעלעפאן נומער, און עלטערן דארפן אלץ האבן אויסשטאפירט דאס קינד מיט א קוואדער אדער פופציג סענט צו קענען מאכן א פאון קאל אין פאל פין אן עמערשענסי.(ברם יזכרו לטוב מיינע חשוב'ע עלטערן הי"ו וואס פלעגן מיר אלץ מיטגעבן א קוואדער אין טאש צו קענען אהיימרופן אין פאל פין עמערשדענסי) אלמלי לייבי וואלט זיך ווען געקענט פארבינדן מיט 'עניבאדי' בשעת'ן בלאנדשענען וואלט זיך די מעשה אויסגעלאזט גאר אנדערש.
והשנית, נישט אלץ האט א קינד א קוואדער וכדומה, ברויך מען אויסצולערנען קינדער אז אין יעדן פאל ווען זיי שפירן זיך נישט סעיף זאלן זיי אויפהייבן א פאבליק פאון און דיילן 911!! מיר האבן א איינגעגעסענע שרעק פין די באהערדע, און עס איז אפילו א בארעכטיגטע. אבער ווען לייבי וואלט ווען דינסטאג נאכמיטאג געקאלט 911 פאר הילף, אנשטאט אפשטעלן דעם מאנסטער פאר דירעקציעס, וואלטן אפשר זיינע עלטערן געהאט אויסצושטיין צרות צרורות פין די סאושעל וואורקערס, נאכפאלגנדיג מיט געריכטליכע קלאגעס פאר די קומענדיגע יאר צייט, אבער דאס קינד וואלט נאך ווען געווען בתוכינו.
און איך בין נאכאמאל מדגיש אז איך נוץ לייבי'ן פאר אילוסטרעיטינג פוירפעסעס אונלי, לייבי האט ליידער געדארפט אוועקגיין פין דער וועלט אויף א ברוטאלן טראגישן אופן, און עס וואלט פאסירט סיי וויאזוי מיר וואלטן נאר געדרייט דעם בילד, נסתרים דרכי ה', הצור תמים פעלו וכל דרכיו משפט, א-ל אמונה ואין עול צדיק וישר הוא.
(געענדערט געווארן די לעצטע מאל: 07-13-11 11:07 PM דורך אברעמל .)